Rockbands die op metalfestivals 50% extra entreegeld vragen voor staanplaatsen dichterbij het podium zouden ter plaatse gestenigd moeten worden. Metallica is zo een band. Datzelfde hypocriete en degoutante Metallica overigens dat Napster voor de rechter daagde maar wel heel haar succes dankt aan het door fans verspreiden van (illegaal) gecopiëerde ‘No Life ‘Till Leather‘-cassettes.
Maar eerlijk is eerlijk: eind jaren ’80, begin jaren ’90 groeide Metallica terecht uit tot Amerika’s populairste metalband dankzij legendarische albums ‘Kill ‘em All‘, ‘…And Justice For All‘ en mijlpaal ‘Metallica/The Black Album‘. Succes doet echter soms rare dingen met artiesten, zo leerden we tijdens de ‘Some Kind of Monster‘-documentaire begin jaren 2000. Sindsdien ging het alleen maar bergaf met de band, met als historisch dieptepunt hun meest recente boreling ‘Lulu‘.
Desondanks blijft Metallica tijdens hun live-optredens massa’s volk op de been brengen. Enerzijds het publiek dat komt voor het stevigere werk van vòòr 1996, anderzijds de horde zwakzinnigen die zeiknummers als ‘Nothing Else Matters‘ luidkeels meezingen en stilletjes hopen op de ‘S&M‘-versie. Mét symfonie-orkest. Metal, weet je wel! Über-etter Lars mept er tegenwoordig meer naast dan op terwijl ie ‘zijn‘ publiek veelvuldig denigreert, wellicht uit frustratie omdat datzelfde publiek te weinig dollars doneert aan Metallica Inc. Zowel Kirks als Lars’ gitaarspel komt niet meer in buurt van dat van 20 jaren geleden en zelfs soundchecken is er tegenwoordig teveel aan, getuige de wel erg erbarmelijke geluidsmix van hun laatste passage in het Sportpaleis in 2009. Toch blijft ieder Metallica-optreden een (visueel) spektakel en is elk bandlid meester in het bespelen van het publiek. Het melig Amerikaans gezwets nemen de fans vandaag de dag er wel bij.
M’n eerste optreden van Metallica was op Werchter 1993. Toen al brachten ze een enorm schouwspel, eentje dat nog steeds in m’n geheugen gegrift staat. Muzikaal zat het toen nog allemaal snor, bassist Jason Newsted zat nog in de band en ego’s waren nog beperkt tot normaal superster-dom. Vandaag bezetten ze opnieuw de heilige weide van Werchter, ditmaal met hun ‘eigen’ festival: Werchter Boutique. € 80,00 voor een toegangsticket vond ik echter véél te veel, nog meer toen ik geruchten hoorde van een Black Circle waarvoor je maar liefst €120,00 diende neer te dokken. Toen Schueremans aankondigde dat niemand minder dan Soundgarden, Mastodon en Channel Zero het voorprogramma zouden verzorgen begon ik alsnog te twijfelen. Toen Het Laatste Nieuws uiteindelijk kwam aanlopen met VIP-arrangementen was ik helemaal verkocht. Hypocrisie treft ook mij, zo blijkt.
2012.05.28 Werchter Boutique – VIP Hospitality Zone
Parkeren konden we voor de deur -lees achter het podium- en na enkele minuutjes wandelen arriveerden we in de exclusieve VIP Hospitality Zone, links achter het podium. Het onthaal was uiterst vriendelijk, de Jacob’s Creek sparkling vloeide rijkelijk en de verschillende hapjes waren verrukkelijk. Rugzakken verdwenen in de aanwezige vestiaire, toiletten waren duidelijk van een ander kaliber dan die van vòòr het podium en zelfs zonnecrème -geen overbodige luxe vandaag- stond her en der ter beschikking. Decadentie troef!
2012.05.28 Werchter Boutique – Channel Zero
Tien minuutjes voor aanvang van Channel Zero trokken we naar het podium, op nog geen minuut wandelen van de VIP Hospitality Zone. Je kwam meteen terecht in de Black Circle waar opvallend weinig volk voor het podium had plaatsgenomen. Niet onlogisch gezien de hoge ticketprijzen voor deze Black Circle en het feit dat Metallica-fans doorgaans weinig uitstaans -lees: respect- hebben met/voor andere bands dan hun idolen. Achter de Black Circle stond gelukkig wel een hele meute uitbundige metal-liefhebbers die zowat elk nummer woord voor woord meezongen. Desondanks kwamen Franky & Co moeilijk op gang maar zodra ‘Suck My Energy‘ en ‘Bad To The Bone‘ de revue passeerden was het kicken geblazen op ouderwetse, meedogenloze en ontembare vaderlandse metal.
2012.05.28 Werchter Boutique – Mastodon
Tussen het plebs achter de Black Circle bevond zich heel wat bevriend volk, dus na een nieuwe ronde sparkling in de comfortabele VIP Hospitality Zone waagden we ons aan een doortocht onder het gepeupel en het klootjesvolk. De weide lag er vreedzaam, zonnig en aangenaam bij en Mastodon betrad intussen het podium. Mastodon leerde ik eerder al kennen tijdens voorprogramma’s van zowel Tool als Slayer maar kon me toen nog niet erg bekoren. Hier op de Werchter-weide klonken de sludgerockers echter ongelooflijk straf en verrassend sterk. Halverwege Mastodons optreden ontvluchtte ik vrienden en massa op de festivalweide en arriveerde ik -eindelijk- terug in de Black Circle… die opvallend leeg bleek. Jammer. Zo’n Black Circle is dan wel een uitstekend idee van op geld beluste artiesten en festivalorganisatoren en bovendien ideaal voor meer vermogende muziekliefhebbers of gelukzakken met VIP-tickets, voor de artiesten in het voorprogramma lijkt me dit concept de vertegenwoordiging van de hel.
2012.05.28 Werchter Boutique – Soundgarden
De verwachtingen voor Soundgarden waren hooggespannen. ‘Badmotorfinger‘ blijft één van de beste grunge-albums aller tijden. Het was dan ook met lede ogen aanzien toen zanger Chris Cornell einde jaren negentig solo ging en het zeemzoete pad opzocht. Gelukkig vonden Chris, Kim, Matt en Ben elkaar opnieuw in 2010 en doen ze twee jaar later Europa aan met een festivaltournee. Chris Cornells stemgeluid is nog steeds overweldigend maar de setlist kon beter. Starten deden ze sterk met ‘Searching’ en ‘Spoonman‘, maar na ‘Gun’ en ‘Jesus Christ Pose‘ viel de set als een pudding in mekaar. Na het schitterende ‘Rusty Cage‘ hield ik het stilletjes voor bekeken, zeker toen ook superhit ‘Black Hole Sun‘ werd aangevat. Halfslachtige pseudo-rocknummertjes zijn voor mietjes, toch?
2012.05.28 Werchter Boutique – Metallica
Iets voor negenen stroomde de Black Circle als enige keer vandaag vol. Metallica liet hun fans exact een kwartier wachten waarna ze de boel meteen op gang trapte met het greatest hits-triootje ‘Hit The Lights‘, ‘Master Of Puppets‘ en ‘Ride The Lightning‘. James Hetfield was opvallend goed van stem en zag er bovendien ook uitstekend fris uit. Botox, of toch een gezondere levensstijl? Lars Ulrich was opnieuw de arrogantie zelve maar speelde ditmaal niet zò slecht, Kirk had sinds z’n vorige passage in België opnieuw gitaarlessen gevolgd en bassist Robert (ex-Suicidal Tendencies) Trujilo blijft de sympathiekste van de bende. Het al dan niet gefakete enthousiasme droop ervan af en het publiek werd constant uitvoerig bespeeld en in de watten gelegd. Crowdpleasen kunnen ze wel, die oudjes. ‘Metallica/The Black Album’ werd integraal in omgekeerde volgorde gespeeld en was heerlijk om opnieuw te horen.
Na eerste bisnummer ‘Battery’ werd het tijd voor ‘One‘ en werden we niet alleen getrakteerd op het verwachtte vuurwerk maar ook op een storm van laserstralen. De bediening hiervan liet echter flink te wensen over, de show ontbrak elke vorm van structuur en liep totaal niet synchroon met de muziek. De fans lieten het gelukkig niet aan hun hart komen en keken met open mond naar de kakofonie van stralen. ‘Seek And Destroy’ werd een waardige afsluiter waarop het metal-kwartet hun fans uitvoerig bedankte met flauw en oeverloos ‘love you’-geleuter en melig ‘family’-gezeur. Lars hield zich intussen minstens een kwartier voornamelijk bezig met het -letterlijk- onderkotsen van z’n fans. Sprekend.
Toch was het heerlijk om Metallica opnieuw te zien. Het werd een memory lane naar lang vervlogen tienerjaren en early twenties tijden. Nostalgie troef dus en geef toe: de setlist van Metallica’s optreden vanavond was uniek en memorabel. Dat hele VIP-gebeuren voelde bovendien misschien decadent aan -zéker op een metalfestival- maar dat lieten we allesbehalve aan onze hartjes komen. Het gemak en het comfort om op deze manier een festival te bezoeken is onbetaalbaar en een aanrader van jewelste. Mochten we opnieuw de kans krijgen bedenk ik me geen seconde. Bedankt Het Laatste Nieuws!
